De laatste keer dat we iets hebben geschreven is al weer even geleden, 3 juli om precies te zijn. Er is sindsdien zo ontzettend veel gebeurt dat we gewoon de tijd niet hadden om er over te schrijven. Dus voor iedereen die nu achter loopt  gaan we dat nu maar eens doen.

Kort nadat we terug waren van vakantie hebben we twee autostoeltjes gekocht, deze en deze. Woensdag 12 juli zijn we 's avonds met Lisa naar Scheveningen gegaan, voor het eerst in een autostoeltje bij papa achterin. We moesten naar de pedicure waar Carla eens in de x weken naar toe gaat. En we hadden beloofd om Lisa een keer mee te nemen. Op de terugweg moest Lisa overgeven. Nieuwe stoeltje onder natuurlijk, net als de achterkant van de passagiersstoel. Kan gebeuren. We dachten dat Lisa wagenziek was of last had van de warmte en het niet kunnen slapen. Na het overgeven was ze weer net zo vrolijk als daarvoor. De donderdag, zo rond half 11 's avonds begon Lisa een beetje te hoesten. Dat hoestje werd langzaam steeds erger en we dachten dat ze in bed lag over te geven. Dat klopte, en ze bleef overgeven. Steeds als het stopte kwam het weer terug.

Jan heeft toen de huisartsenpost gebeld en de dienstdoende arts zei dat hij het een grensgeval vond of Lisa wel moest langskomen. Nou, als de artsen het een grensgeval noemen, dan zitten wij al in de auto. Dus om half 12 's avonds zaten we weer gezellig bij een huisarts. Ze heeft een middel gekregen om het overgeven tegen te gaan. Maar het heeft al met al een goede week geduurd voor alles weer een beetje normaal was. In die periode zijn we ook nog bij onze eigen huisarts geweest. En die gaf aan dat het een een virusachtig iets was en adviseerde om zo min mogelijk medicijnen te gebruiken.

Gelukkig is er ook goed nieuws. Vorige week, vrijdag 11 augustus, is Lisa weer voor controle bij dokter van der Meer geweest. Die heeft haar weer gemeten (74 cm) en gewogen (8055 gram) en verder nagekeken. Ze heeft ons nog maar eens gewaarschuwd dat wij een dochter met flink veel pit hebben. "Daar krijgen jullie nog wel wat mee te stellen". Dat idee hebben we zelf ook. Lisa is behoorlijk eigenwijs. Als ze iets wil, dan zal ze het ook moeten hebben. Dus we proberen het al een beetje te sturen. Grappig is dat wanneer ze iets doet wat wij niet willen, dan hoeven we alleen maar Uh te zeggen. Dan draait ze zich om naar ons en kijkt dan met een gezicht van "doe ik iets verkeerd dan?". Je moet dan vooral niet lachen. En we genieten nog maar even van het luisteren zolang het duurt.

Lachen, dat kan ze. Schateren zelfs. Hoe gekker we doen, hoe beter. Papa moet vooral Lisa veel in de lucht gooien, of achter mama aanrennen met Lisa, of in haar zij prikken. Mama hoeft alleen maar een hand voor haar mond te doen ze schatert het uit. Ze kan al prima zitten, als we zeggen "Doe maar dag", dan zwaait ze. Als ze muziek hoort begint ze te klappen. Kruipen is ook ineens goed gekomen. En als we met haar op de bank zitten, dan klimt ze overeind en gaat tegen de bank aan staan.

Kortom, ondanks dat ze wel eens ziek is (afgelopen maandagavond zaten we weer bij de huisartsenpost) zijn we echt supertrotse ouders. Hieronder nog een foto van het grietje. En er staan er nog meer in het foto album.